Dikkie was onze oude kat.
Mijn ouders hebben Dikkie en zijn zusje gekregen van vrienden die naar Canada gingen emigreren. Dikkie was toen 5 jaar oud. Mijn ouders waren aan het verbouwen toen Dikkie kwam en na 2 weken ging het mis: de deur bleef open staan. Dikkie was boven maar zijn zusje beneden, dus je raad het al: zijn zusje liep weg.Toen was Dikkie dus alleen. Na 1 jaar veranderde dat, mijn ouders namen een kitten genaamd: Loetie (Loedertje). Dikkie en Loetie waren grote vrienden maar Loetie werd steeds schuwer en op een gegeven moment durfde Loetie niet meer naar binnen. Loetie hebben we nu nog. En hij heeft het best goed buiten.Hij heeft namelijk een hokje onder het konijnenhok met een mandje waar hij in kan slapen en hij krijgt elke dag eten. Maar nu weer over Dikkie.Toen ik geboren werd werd ik al gauw goede vriendjes met Dikkie. Hij sliep in mijn box, in mijn kinderwagen en als mijn moeder mij eten gaf, plofte Dikkie er gewoon naast. Ik ben samen met hem opgegroeid.
Toen ik zeven was, kreeg ik een eigen kitten, dat was Kitty. Dikkie was toen al 18 jaar en na een paar maanden had Kitty een spelletje bedacht:Dikkie pesten!!Bijvoorbeeld als Dikkie langs de bank liep sprong Kitty boven op hem (voor Dikkie niet zo leuk maar voor Kitty wel). Zo ging het een jaar door. Maar Dikkie werd oud en dement en begon slecht in zijn haar te zitten. Hij werd ziek en op 30 november 2005 hebben we Dikkie laten inslapen. :-( :-( :-( :-(.
Ik was er erg verdrietig van en heb nu een medaillon met een foto van Dikkie aan een kettinkje.
Dat was Dikkies levensverhaal.
]]>
